Home

Custom Search

ตี๋..เด็กวัด....ไร้รากเหง้า...ไม่รู้เกิดที่ไหน ?....ไม่รู้ว่า เป็นลูกใคร ?

: จดหมายจากตี๋เอง ถึง อาจารย์พันธุ์ทิพย์เมื่อวันที่ ๒ สิงหาคม พ.ศ.๒๕๔๘

 ----------------------------------------------------------------------------------

ตั้งแต่ผมจำความได้ ผมก็อยู่วัดมาตั้งแต่เด็กแล้วก็ได้บวชเณรมาโดยตลอด อยู่ไปวันๆ หนังสือก็ไม่ได้เรียน เพราะไม่มีใครสนใจ ตื่นเช้ามาก็ไปบิณฑบาตร กลับมาฉันข้าวเสร็จแล้วก็กวาดถูวัด พอถึงตอนเย็นมาก็ทำเหมือนเดิม ทำอย่างนี้ไปเรื่อยๆ จนเป็นกิจวัตรประจำวัน

 

จนมาถึงวันหนึ่งเจ้าอาวาสบอกว่าจะเอาผมไปเรียนที่โรงเรียนแห่งหนึ่งในจังหวัดเพชรบุรี นั้นเอง แต่ก็ไม่เอาผมไปสักที จนวันหนึ่งมีพระอาจารย์ชื่อ อาจารย์สนอง ได้สอนหนังสือผมแกก็สอนผมไปเรื่อยๆ บ่ายโมงถึงบ่าย ๔ โมง แต่แกก็ไม่ค่อยมีเวลามากเท่าไรนัก เนื่องจากมีกิจนิมนตร์อยู่บ่อยๆ ก็ไม่ค่อยได้สอนหนังสือผมสักเท่าไร และวัดที่ผมอยู่นี้มีชื่อว่า วัดท่าชิก อำเภอท่ายาง ต่อมาหลวงพี่จึงได้พาผมไปฝากที่สำนักสงฆ์ (ห้วยโศก) แห่งใหม่ ซึ่งตั้งอยู่ที่อำเภอแก่งกระจาน ในไม่นานก็ได้มีพระอาจารย์บุญส่งได้ส่งตัวผมไปเรียนต่อที่ โรงเรียนตำรวจชายแดน (ต.ช.ด. นเรศวร ห้วยโศก) เรียนจนจบ ป.๖ เขาก็ไม่สามารออกใบจบการศึกษาชั้น ป.๖ ให้ได้ เนื่องจากผมไม่มีใบที่เป็นตัวแสดงข้อมูลเกี่ยวกับตัวผมเลยแม้แต่ชิ้นเดียว ซึ่งครู่ใหญ่ที่สอนที่โรงเรียนแห่งนี้คือครูสมศักดิ์ ศักดิ์ใหญ่

 

ดังนั้น ผมจึงตัดสินใจเรียนนักธรรม ปรากฎว่าสอบไม่ผ่าน อยู่ๆ ไปมีเณรชื่อเอกสิทธิ์ บุญมาเลิศ ได้ชวนผมไปเรียนบาลีที่วัดบางนาใน กรุงเทพฯ เรียนไปจนสอบก็ไม่ผ่าน เขาจึงไม่ให้อยู่วัดต่อ จึงกลับมาเพชรบุรีเช่นเคย จึงย้ายไปอยู่วัดสุดท้ายคือ วัดตำหรุ อำเภอบ้านลาด กลับมาเรียนนักธรรมต่อ ครั้งนี้ปรากฎว่าสอบผ่านจึงได้อยู่ที่นี่เลย

 

ผ่านไปหลายปี ก็ได้มีโยมคนหนึ่งชอบมาทำบุญที่วัดอยู่บ่อยๆ ชอบมาคุยกับหลวงพ่อ เขาก็ได้เจอกับผม ได้คุยปรึกษากันอยู่หลายครั้ง จากนั้นเขาจึงได้ชวนผมมาทำงานที่เชียงใหม่ ซึ่งทำงานเกี่ยวกับการขายของในไนท์บาซาร์ และชื่อของผู้ที่นำผมมาเลี้ยงก็คือ นายยงยุทธ์ ธงเงิน ในช่วงแรกที่ผมมาได้สัก ๒-๓ ปีแรก ถือว่าได้ว่าขายของดีมา พอใช้ไปวันๆ ไม่คิดอะไร

 

ผมจึงอยู่เช่นนี้มาเรื่อยๆ แต่ก็หาหนทางที่จะทำบัตรบ้าง แต่ก็ไม่มีใครสามารถช่วยเหลือผมได้ ทุกที่บอกเหมือนกันว่าไปเริ่มหาข้อมูลตั้งแต่ต้นตอ ผมก็ทำแล้ว แต่ก็ไม่มีที่ไหนจะมีข้อมูลของผมเก็บไว้เลย

 

จนกระทั่งได้สัก ๒ ปี ที่ผ่านมาเศรษฐกิจการค้าในไนท์บาซาร์ถือว่าตกต่ำทรุดโทรมอย่างมาก จนในวันนี้คนที่เขาเอาผมมาเลี้ยงก็บอกผมว่า จะอยู่ต่อไม่ไหวแล้ว อีกอย่างเขาก็ไม่เป็นคนเชียงใหม่ ด้วย เขาเป็นคนจังหวัดสมุทรปราการ เขาบอกแก่ผมว่า ถ้าเป็นเช่นนี้ต่อไปอีก ๒-๓ เดือน ก็ตัวใครตัวมัน ถ้าลองคิดดูก็เท่ากับว่าถ้าไม่มีน้าเขาแล้ว ผมก็เหลือตัวคนเดียว ไม่มีทั้งญาติและเพื่อนหรือคนรู้จักที่พอจะพึ่งพิงได้ เพราะฉะนั้นผมจึงได้ดิ้นรนช่วยตัวเองเพื่อจะได้ทำบัตร เพื่อต้องการจะไปหางานทำที่เป็นหลักแหล่งที่พอจะสามารถดูแลตัวเองต่อไปได้

 

ด้วยเหตุนี้ผมจึงได้เขียนจดหมายมาเพื่อขอความช่วยเหลือจากอาจารย์ ซึ่งผมได้รับทราบคำแนะนำจาก อ.สมชาย ซึ่งท่านได้สอนอยู่ที่ ม.เชียงใหม่ บอกว่าอาจารย์ได้ทำงานเกี่ยวกับด้านนี้โดยตรง ผมจึงอยากจะขอความช่วยเหลือจากอาจารย์เป็นอย่างสูง มิเช่นนั้นในอนาคตต่อไป ผมก็ไม่ทราบเหมือนกัน หากถ้าคนที่เลี้ยงดูผมในปัจจุบันเขาได้จากไป ผมคงอาจต้องเป็นภาระของสังคมต่อไปแน่ๆ

 

ป.ล. ปัจจุบันผมพักอยู่ที่คอร์ท ไม่มีที่อยู่แน่นอน

 

ด้วยความเคารพ

ตี๋

 

แสงชัย ต.ช้างคลาน อ.เมือง จ.เชียงใหม่ ๕๐๑๐๐

จำนวนผู้ที่เข้าชมในหน้านี้ 000181